IRUS ART Exhibition in Chicago

IRUS Art: Collaborative Art between Iran and the U.S.

By Chicago Art Magazine on Jan 26, 2010 in Articles, Featured

ABOUT IRUS ART SHOW

On US Team Weblog: m

IRUS art opening was a great success! There were many people who were interested in Persian culture and the process of our collaboration. Something that was very interesting for me was that some people still wanted to talk about politics. It is so weird that anytime the name of Iran comes up, many people in America think political not cultural. I started IRUS project because I was frustrated with the one sided, dark image of Iran that American media continues to promote. I wanted to break down the cultural barriers and help to give a more balanced view to Iran. When I look at our art works in our show, all I see is the cultural exchange that we tried to deal with. Some people in our opening asked me what I think would happen between Iran and United States. I just don't know what will happen and honestly, all I care is presenting my country and my culture without the media or political bias. I just hope this project continues to happen so there are more people in America who can understand Persian culture and see the beauty of Iranian art. I also want to say: IF YOU EVER DECIDE TO DESCRIBE IRUS ART SHOW FOR OTHER PEOPLE, DESCRIBE IT AS IT IS, NOT THE WAY YOU WANT IT TO BE!! m

An article on IRUS for Denver Post/ مقاله‌ای درباره‌ی ایروس در روزنامه‌ی دنورپست

You can find this article on Denver Post website
مقاله‌ای که درباره پروژه ایروس در صفحه‌ی اول روزنامه دنورپست، پیش از افتتاحیه نمایشگاه به‌چاپ رسید؛ را می‌توانید در آرشیو وبسایت روزنامه و همینطور در ادامه‌ی همین پست، مشاهده کنید.

کایل مک‌میلان پیش از نوشتن این مقاله، سئوالاتی را با نگین و پریس مطرح کرده‌بود، که در ادامه می‌خوانید.
..................................

Negin Ehtesabian's Responses For the article on IRUS for Denver Post
پاسخ‌ به سئوالات منتقد هنری روزنامه دنور پست برای مقاله‌ای درباره‌ی ایروس

Negin Ehtesabian's mixed-media work features Mark Twain and Persian queen Scheherazade. (RJ Sangosti, The Denver Post) m

English: m

Kyle MacMillan: Hello:I am working on an article on IRUS for Denver Post metropolitan dailyhere) and I'm hoping you will answer a few questions about yourparticipation in the project: m
Negin EhtesabianHello, Thank you for your attention
m 1) Why were you interested in taking part in this project? m
I am interested in Globalization process and I concentrate on it specifically so I welcome each experience relating to different cultures' relations and exchanges. I also like my works will be watched in other countries. I like my works communicate with nations which don't know any thing real about me and my country by common image language. m
I like to know if we the people live in different places of the world are as different as we imagine or we are similar more than we think. m

m 2) Are you pleased with how it has turned out? Have there been anysurprises?m

I am so glad of participating in this project. The way that project was fulfilled was interesting for me more than the result which may be happen. I wrote all the process happened by our team in a weblog from beginning and I think that may be it is a first time that a project detailed in publicin this way. It makes every artists or students able to follow our process. It was agreed that American team does the same job but unfortunately it was not happened and we followed their process not completely. m
m

m 3) What are the challenges of being an art student in Iran? Are thereany limits on your artistic expression? m
3. Censorship is perceived by all artists around the world and what is different is how deep it will be. It may be tangible in Iran because of way of clothing by women and it may exaggerate more.m
However I myself was engaged in other issues more than censorship. We brought up in this system so we learned approximately how we express our opinions by ignoring limited areas. I think it causes more creativity. m

m 4) Do you hope to have careers as professional artists? m
I have worked professionally from beginning years of studying art in university and I have had many professions relating to art. Cultural goods still seems luxury in Iran and so many peopleare trying to provide their essential needs, their salaries don't afford to buy these kinds of goods. m
As a result here is not a good market for artistic and cultural works and we expect to sell our works to who come from abroad or foreign sales. m
I think as an illustrator my problematic is that art works in Iran are not so expensive in addition to copy rights are not protected in Iran. When people can buy foreign artists works so cheap,who cares about Iranian artists works. m
Today in Iran, an illustrated frame is equivalent to one day salary of a worker while an artist is an experienced expert. The publisher who publishes foreign works like books without paying, if buys an illustration from an Iranian artist she/he thinks that is enough. m
Here is a child books publisher that I had worked there. It buys from Iranian young illustrators their works so cheap (20$ for each frame) forever and it does not pay nothing to them while it sells their works to the others especially to foreign publishers. m
In Iran we do not have private publishers so we compel to accept the condition of publishers that ordered some projects to us. I think that these conditions cause artists accept more than their capabilities or more than the time that they have. It causes bad quality of artistic works or artists compel to choose second job to afford their lives. These conditions do not seem humane and don't consider their inherent human dignity. m

m 5) How is the United States viewed among students in Iran? Are you upsetwith the images that many American seem to have of Iran? m
Talking about Iranian student does not seem accurate. By this question I have to ask which of them? Iranian students don't include a same position they are varied in different types like Tehran's student, students from different provinces and villages, students from vulnerable areas, totalitarian religious youth, religious youth and etc. student can belong to all these groups which they are different. It seems that Iranian people does not any specific problems with Americans. I think that Iranian has sympathy to America and USA is their favorite country. For example America is the first choice of the people wants to immigrate (may be the one who I meet). m
Here is people who say Down with the USA but they aimed at Americas domination ideology not American people. It is political trend not a relationship between ordinary people. m
I think in this way because American cultural products are most wanted and favorite here like American movies, actors and actresses, musicians, authors and other American products. m
Iranian Governmental TV also shows American products and here are cultural exchanges. m
May be sometimes here are some complication but it is more about human sciences not about art. I think that cultural relation between two countries has ever not been stopped completely.m

m 6) What do you most wish Americans knew about Iran? Did you try toexpress that in your artwork? m
I as an Iranian artist feel that there is a misunderstood about our country and about us in theworld. My question is that why we have ever never been regarded as what we are. m
Iranian people are as religious as American people and they pay attention to their family and their tradition as Americans do. m
Iranians are peaceful and they want to be respected and they need to peace and welfare. m
It is just a political approach tries to show Iranians as terrorists and totalitarians and it is not a reality. m
We have an ancient civilization and our majority seeks for global peace as we want to keep our independence and national pride. m
I think that in my works I insist in choosing of Shahrzad deeply as a symbol of dialogue for peace and relation between individual and its culture to reach internal relaxation and freedom. m
I chose Iranian symbols to explain all above in my works. m

m 7) Do you think this project might be a small step to improvingrelations between the two countries? If so, how? m
All kinds of cultural and artistic relations which cause to know other people better may cause to reciprocal believes. But I don't really know how in can affect on political relations. It is not artists' job to think about politic. What I think about as an artist is cultural experiences and my works representation and it is not about two countries relation which I don't understand anything about them. m
I hope it functions to global peace what I performed in "Shahrzad on the rocks". m

m 8) I understand you hope to present these works in Iran? Do you have anyspecific plans at this point? m
8. We wait until Denver exhibition performed to have an access to its photos and its results. We need to examine exhibition performance effects in Iran and abroad before taking measures to take decision about it. As we need to get license to perform exhibition in Iran, we have to have access to Denver exhibitions work to give to take a license and to reserve a gallery. m
I hope every thing will be ok to perform exhibition in Iran next year. m

m 9) Can you tell me a little more about yourselves? Where do you reside?What school do you attend? How old are you? m
I have 29 years old. I was born and I live in Tehran. I studied in Tehran University, fine arts faculty. I have nine years professional experience.I am interested in literature, also interested in traveling,women studies, peace and environment issues. m

I have a dream about traveling without taking Visa around the world for every people , like some cityzens do. m

Thanks for taking the time to respond. m
Kyle MacMillan, Art CriticDenver Post101 W. Colfax AvenueDenver, Colorado

m 80202303-954-1675

Thank you
I friendly requested that my responses edit in the way that they don't seem aggressive politically! m
Best Regards
Negin Ehtesabian

............................

کایل.م.میلان: سلام. من دارم روی یک مقاله درمورد ایروس کار می‌کنم برای دنور پست(روزنامه‌ی مادر شهر دنور) و امیدوارم
که شما به تعدادی از سئوالات درباره‌ی شرکتتان در این پروژه پاسخ بدهید.

1.چرا علاقمند شدید در این پروژه شرکت کنید؟
"جهانی‌شدن" از موضوعات مورد علاقه‌ی من است و به‌طور خاص، روی آن تمرکز دارم؛ به‌همین دلیل از هر تجربه‌ای که به روابط و تبادلات بین فرهنگ‌های مختلف مربوط باشد، استقبال می‌کنم. همینطور دوست دارم کارهایم در کشورهای دیگر دیده شوند و با زبان تصویری که برای همه مشترک است، با کسانی ارتباط برقرار کنند که شاید هیچ چیز درست و واقعی درباره‌ من و کشورم ندانند.
دوست دارم بدانم آیا واقعاً ما مردمی که در گوشه‌های مختلف جهان زندگی می‌کنیم، تا این حد-که تصور می‌کنیم- با هم تفاوت داریم؟ یا اینکه نه، واقعاً خیلی بیشتر از آنی که فکر کنیم، به هم شبیهیم؟

2.آیا از حاصل کار راضی هستید؟ هیچ موضوع غافلگیرکننده‌ای اتفاق افتاد؟

خوشحالم که این پروژه را انجام دادیم، و بیشتر از هرچیزی، شکلی که کار پیش‌رفت، برایم جالب بود تا نتیجه‌ای که ممکن است گرفته‌باشیم. من تمام پروسه‌ی کاری تیم خودمان را از ابتدای آغاز دعوت هنرمندان، در وبلاگی ثبت کردم و شاید اولین‌باری باشد که یک پروسه‌ی کاری اینطور با جرئیات، در یک مکان عمومی به نمایش درمی‌آید، و هر دانشجو و هنرمندی می‌تواند طی مرحله‌به‌مرحله‌ی کار ما را دنبال کند. از ابتدا قرار بود تیم امریکا هم مشابهش را در وبلاگ خودشان داشته‌باشند، که متاسفانه انجام نشد و ما خیلی خلاصه در جریان پروسه‌ی کاری تیم امریکا بودیم.

3.چالش‌های یک دانشجوی هنر در ایران چیست؟ آیا هیچ محدودیتی برای ابراز عقیده وجود دارد؟
موضوع سانسور برای همه هنرمندان جهان شناخته‌شده است و فقط میزان و شدتش فرق می‌کند. شاید چون در ایران موضوع محدودیت برای پوشش هم وجود دارد، آن را بیشتر زیر ذره‌بین می‌برند. به‌هرحال می توانم بگویم من به‌شخصه در کارم با موضوعات دیگری بیشتر درگیر بوده‌ام تا موضوع محدودیت. چون ما در این سیستم بزرگ شده‌ایم و تقریباً می‌دانیم که چطور حرفمان را بزنیم، بدون اینکه بر خطوط قرمز پا گذاشته‌باشیم. خودش نیروی خلاقیت آدم را زیاد می‌کند!

4.آیا شما امیدوار هستید که بتوانید به‌عنوان یک هنرمند حرفه‌ای، شغلی داشته‌باشید؟
من از سال‌های اول دانشگاه به‌طور حرفه ای کار می‌کنم و شغل‌های مختلفی در رابطه با هنر داشته‌ام.
کالای فرهنگی در جامعه ما، هنوز لوکس به‌نظر می‌رسد و خیلی از طبقات هنوز آن‌قدر درآمد ندارند که از نیازهای اولیه‌شان عبور کرده‌باشند، و بتوانند برای بچه‌شان کتاب بخرند، یا برای خانه‌شان یک نقاشی ارزشمند بخرند؛ چه برسد به این‌که کلکسیونر آثار هنری بشوند. برای همین خریدار چه در کالاهای فرهنگی مثل کتاب و چه در تولیدات هنری، به نسبت جمعیت کشور، بسیار کم است و چشم امید هنرمندان به حراج‌های خارج از کشور و کلکسیونرهایی است که برای خرید آثار هنری به ایران می‌آیند.
برای من که حرفه‌ام تصویرگری و طراحی گرافیک است، فکر می‌کنم بزرگترین مانع کاری همین کم‌بها بودن آثار هنری و همچنین نبود کپی‌رایت است. چون وقتی سفارش‌دهنده‌ها می‌توانند بهترین کارهای جهانی را بدون پرداخت مبلغی بدست بیاورند، چرا به هنرمند داخلی هزینه‌ای بپردازند؟

درحال حاضر در ایران قیمت یک فریم تصویرسازی تقریباً معادل یک روز کار یک کارگر است. درحالی‌که شما چند روز برای آن یک فریم کار کرده‌اید و کلی تخصص پشت آن بوده‌است. اما ناشری که با نبودن کپی‌رایت، می تواند کتاب خارجی را بدون پرداخت مبلغی، ترجمه کند و بفروشد، همین که از تصویرگر داخلی کار می‌خرد را عملی فرهنگی و خیرخواهانه محسوب می‌کند!

مثلاً یک نشر کتاب کودک در ایران، که من هم قبلاً برایش کار می‌کردم، تصویرگران جوان را جذب می‌کند و اصل اثر و حق چاپش را با مبلغی بسیار ناچیز( تقریباً فریمی 20 دلار-که در ایران هم ناچیز است) برای همیشه می‌خرد و بعد هر چند بار هم که آن کتاب را به ناشرهای خارجی ‌می‌فروشد، هیچ درصدی به نویسنده و تصویرگر کتاب نمی‌پردازد. همین ناشر را در خارج از کشور به شکل یک ناشر فرهنگی و مدافع هنرمندان می‌شناسند و فکر می‌کنند از هنرمندان حمایت می‌کند. خلاصه ما ایرانی‌ها ضرب‌المثلی داریم که می‌گوید در شهر کورها، یک چشم پادشاه است! در ایران ناشر خصوصی کم است و وقتی ناشری پیدا شود که به شما کار سفارش بدهد، هر شرایطی می‌گذارد، مجبورید بپذیرید. به نظر من این شرایط کار اصلاً انسانی نیست و باعث می‌شود هنرمند بیشتر از توان خود کار قبول کند و فرصت کافی برای پرداختن به هر کاری را نداشته‌باشد و کم‌کم کیفیت کارش پایین بیاید؛ یا اینکه مجبور بشود شغل دومی انتخاب کند.

5.ایالات متحده چه چشم‌اندازی میان دانشجویان ایرانی دارد؟ آیا شما ناراحتید از تصوری که بسیاری از امریکایی‌ها درمورد ایران دارند؟
حرف زدن از دانشجویان ایرانی، نمی‌تواند زیاد دقیق باشد. باید بپرسم کدام دانشجویان ایرانی؟ دانشجو در ایران آن‌قدر طیف مشابهی نیست، که مثلاً می‌توانیم از طیف جوانان تهرانی، جوانان شهری، جوانان روستایی، جوانان محروم، جوانان مذهبی افراطی، جوانان یک شهر مذهبی و... صحبت کنیم. اما دانشجو، می‌تواند از هرکدام این طیف‌ها باشد که خصوصیاتشان خیلی با هم فرق می‌کند. اما کلاً نظرم این است که در جامعه ما، ما اساسا‍ مشکلی با خود مردم امریکا وجود ندارد. به‌نظرم اتفاقاً ‌ایرانی‌ها نسبت به امریکایی‌ها سمپاتی دارند و جزو کشورهای محبوبشان برای سفر کردن است. یا لااقل مردمی که من بیشتر با آنها برخورد داشته‌ام.

البته آن‌هایی هم که "مرگ بر امریکا" می‌گویند، من فکر می‌کنم منظورشان ایدئولوژی جهانخوارانه‌ی موسوم به دولت امریکا باشد و مخالفت با سیاست‌هایی که در قبال کشور ما دارد، تا خود کشور امریکا و مردمش. و بیشتر ماجرایی سیاسی است تا بین مردم.

اگر نه که سینما و موسیقی و ادبیات امریکایی اینجا محبوبیت نداشت. ما حتی در تلویزیون دولتی ایران هم بعضی فیلم‌ها و تولیدات امریکایی را می‌بینیم و از طرف نهادهای دولتی هم همیشه مبادلات فرهنگی و هنری صورت گرفته‌است.

شاید مدتی است حساسیت روی آن زیاد شده، آن‌هم بیشتر در حوزه علوم انسانی نه هنر؛ ولی هیچوقت روابط فرهنگی بین دو کشور متوقف نشده است.

6.چه‌چیزی را بیشتر دوست دارید امریکایی‌ها درباره ایران بدانند؟ آیا سعی کرده‌اید آن را در کار هنریتان بروز بدهید؟
من به عنوان یک هنرمند در کشور خاصی که امروزه به دلایل سیاسی توجه زیادی روی آن است، احساس می‌کنم جهان، نسبت به من و مردم کشورم دچار سوء‌تفاهم است. سئوالم این است که چرا ما، همینطور که واقعاً هستیم،‌ دیده نمی‌شویم، و چرا همیشه ما را پشت ابری از سوء‌تفاهم و پیشداوری ترجمه کرده‌اند؟
مردم ایران هم مثل مردم امریکا مذهبی هستند و به موضوعات خانوادگی و سنتیشان وفادارند. ایرانی‌ها در مجموع مردم نرم‌خو و صلح‌دوستی هستند و نیاز به آرامش و رفاه دارند و می‌خواهند به عقایدشان احترام گذاشته‌شود. این رویکرد سیاسی که اصرار دارد ایرانی‌ها را با تندروهای افراطی و تروریست در یک موضع نشان بدهند، اصلاً صحت ندارد و چنین تهمت و توهینی هر ایرانی را غمگین می‌کند. ما تمدن کهن و باشکوهی داریم و اکثریتمان، خواهان صلح و آرامش و انسان‌دوستی هستیم، همانطور که به استقلال و غرور ملیمان نیاز داریم.
خب در جواب این سئوال هم فکر می‌کنم در کارهایم بیشترین تاکیدم روی انتخاب موضوع شهرزاد به عنوان سمبل گفتگو برای صلح و روابط بین فرد و فرهنگش برای رسیدن به یک آرامش و آزادی درونی بود و برای بیانشان هم از نمادهای ایرانی استفاده کردم.

7.به‌نظر شما آیا این پروژه می‌تواند قدم کوچکی برای بهترشدن روابط این دو کشور باشد؟ اگر بله، چطور؟
هر نوع رابطه‌ی فرهنگ و هنری، که باعث بشود مردم این دو کشور یکدیگر را بیشتر بشناسند، باعث همدلی و باور دوسویه می‌شود و خیلی سوء‌تفاهم‌ها را رفع می‌کند؛ اما من واقعاً نمی‌دانم که تاثیرش روی روابط سیاسی چطور می‌تواند باشد. شاید اصلا تاثیر نگذارد. اما هنرمندان که قرار نیست به سیاست فکر کنند!

من به‌عنوان یک هنرمند، فکر تجربه و معرفی هنرم هستم و نه روابط بین دو کشور که چیز زیادی از آن سردرنمی‌آورم. امیدوارم آرزویی که در پروژه‌ی "شهرزاد بر صخره‌ها" برای صلح به‌جا آورده‌ایم، برآورده شود و اوضاع جهان روزی بهتر بشود!

8.من فهمیدم که شما قصد دارید این کارها را در ایران هم به نمایش بگذارید، آیا هیچ برنامه مشخصی برای این منظور دارید؟
ما صبر می‌کنیم نمایشگاه دنور برگزار شود، تا بتوانیم عکس‌ها و نتیجه‌ی آن را در اختیار داشته‌باشیم. نیاز داشتیم قبل از هر اقدامی تاثیر برگزاری را در داخل و خارج ببینیم و بعد درباره‌اش تصمیم بگیریم. الان در ایران برای برگزاری نمایشگاه مجوز لازم است و تا آثار را برای ارائه دراختیار نداشته‌باشیم، نمی‌توانیم از گالری وقت بگیریم. اما امیدواریم که همه‌چیز به‌خوبی پیش برود و بتوانیم برای سال آینده این نمایشگاه را در ایران داشته‌باشیم.

9.اگر ممکن است کمی بیشتر درباره‌ی خودتان برایم توضیح بدهید؛ کجا اقامت دارید؟ چه دانشگاهی می‌روید؟ چند سال دارید؟
29 سالم است و در تهران به‌دنیا آمده و زندگی می‌کنم. دانشگاه تهران درس خوانده‌ام، دانشکده هنرهای زیبا-پردیس. تقریباً 9 سال تجربه‌ی کاری دارم.ادبیات هم از علاقمندی‌های جدیم است. سفر و موضوعات مربوط به زنان و صلح و محیط زیست هم از دیگر موضوعات مورد‌علاقه‌ی من است. و اگر آرزویی باشد، این است که همه‌ی مردم بتوانند مثل شهروندان بعضی کشورهای دیگر جهان، بدون مشکل ویزا به هر کشوری که می‌خواهند سفر کنند.

ممنون ازینکه برای پاسخ به این سئوالات وقت گذاشتید.
کایل مک‌میلان
منتقد هنری دنور پست

ممنون از توجهتان. لطفاً بعد از ویرایش پاسخها جوری تنظیم نشوند که سیاسی به‌نظر برسند.
با احترام
نگین احتسابیان
...........................................

Artists draw on U.S.-Iran rift

By Kyle MacMillanDenver Post Fine Arts Critic

Posted: 03/21/2009 12:30:00 AM MDT

Morehshin Allahyari, an Iranian art student at the University of Denver, has organized a cross-cultural show. (RJ Sangosti, The Denver Post) m

The Iranian hostage crisis 30 years ago opened a rupture between the United States and Iran that has festered ever since, with bursts of bellicosity replacing any official dialogue. Not willing to wait around for politicians and diplomats to heal the rift, a group of 20 young artists and students in the two countries are doing a little cross-cultural outreach of their own. m
Since June, they have worked together on art: drawings, video, design, animation and sound sculpture, trying to be as nonpolitical as possible. m
A portion of the pieces are collaborative — some created via Internet exchanges, others shipped back and forth via Turkey, because no mail service exists between Iran and the U.S. m
m "Dialogue," the resulting

exhibition of more than 200 works, opens today at the Andenken Gallery, 2990 Larimer St., with a public reception from 6 to 10 p.m. It runs through March 29. m
"Things are much easier for us, as we have had the benefit of using an international language which cannot get lost in translation and comes directly out of the heart in the shape of art," Paris Mahtosh, 36, an Iranian architect and photographer, said via e-mail. m
That doesn't mean there haven't been challenges. Besides having to send people from Iran to Turkey to pick up packages and contend with customs scrutiny, the artists have had to been careful not to attract undue attention from Iranian authorities. m
Morehshin Allahyari, 24, an Iranian digital- media student at the University of Denver, has shepherded the project. Since arriving in Denver in 2007, she has sought to educate people about her country and offset unfairly negative perceptions that have focused on terrorism and Iran's nuclear ambitions. m
"Whenever you hear about Iran in the media," she said, "it's all about: 'Everyone hates Americans there.' 'It's a poor country.' 'It's a desert.' " m
After she gave a talk last year at DU about Iran's underground art scene, students from the artist co-op, Kinda Collective, approached her about working together. The collaborative effort, dubbed IRUS Art, emerged. m
Allahyari contacted a friend in Tehran — Negin Ethesabian, a book illustrator — who in turn recruited 10 artists there. m
Josh Fishburn, 28, a graduate student at DU, became involved because he wanted to improve relations between the countries. m
m "I'm a little ashamed to admit that I didn't know a lot about Iran," he said. m
Fishburn has been able to put a human face on the country and to learn basic facts, such as Iranians speak Farsi, not Arabic. m
"My hope is that by seeing the works that are in this show that people can create a personal connection to the artists and have a similar experience." m
Two of the show's sections center on literary icons that speak to the spirit of each country — American humorist Mark Twain and Scheherazade, the storyteller in "The Arabian Nights: Tales from a Thousand and One Nights." m
The rest of the exhibition is devoted to the collaborations. m
Mahtosh believes the show, which IRUS hopes to present in Iran this summer, can have at least a small impact on U.S.-Iran relations. m
"As long as this little step is followed by more steps in the future," she said, "we can be hopeful about further improvements." m

IRUS art opening

نمایشگاه IRUS افتتاح شد. طبق خبر جدید، استقبال بسیار خوبی از روز اول نمایشگاه شده و تعدادی از مردم دنور هم با خواندن خبر برگزاری این نمایشگاه در روزنامه صبح یکشنبه‌ی دنورپست، برای تماشای آثار آمده‌بودند.این روزنامه قسمت بزرگی از صفحه‌ی اول خود را به گزارشی از پروژه IRUSاختصاص داده و درباره‌ی این نمایشگاه نوشته‌است.
چیدمان و اجرای آثار کیفیت خوبی داشته و در روز افتتاحیه بازدیدکنندگان بسته‌های هدایایی با تصاویر آثار داخل نمایشگاه دریافت کرده‌اند.

IRUS exhibition نمایشگاه ایروس

Host: Andenken gallery

Street: 2990 Larimer StreetDenver, CO

Email: irus.arts@gmail.com

Description: Hello Friends!! After one year of effort, I am proud to invite you to our exhibition called "Dialogue" presented by IRUS art: an intercultural collaborative art show between artists in Tehran (IRAN) and Denver (United States).The show will run from March 21 to March 29, with an opening reception on Saturday, March 21st at 6:00 PM, and a closing party on March n28th at 5:00 PM, at the Andenken Gallery.n

PLEASE SPREAD THE WORD!n

For more information: http://www.irusart.org/ n

n http://irusart2.blogspot.com/n

با سلام
نمایشگاه IRUS که محصول کار مشترک گروهی از هنرمندان جوان ایرانی و امریکایی است، روز صبح شنبه اول فروردین ماه (6 عصر شنبه21 مارس) در "آندکن گالری" شهر دنور، واقع در ایالت کلرادو افتتاح می‌شود و تا یک هفته ادامه دارد.
این کار مشترک، بر پایه‌ی هنر میان‌فرهنگی و مشترک بین دو کشور و با هدف تبادلات تجارب هنری میان دانشجویان هنر و هنرمندان جوان بین دو کشور، با حمایت بخش هنر- رسانه دیجیتال دانشگاه دنور برگزار می‌شود. این نمایشگاه بیشتر براساس هنر معناگرا شکل گرفته‌است و موضوع اصلی آن هم "دیالوگ" است.

این ثبت پروسه انجام کار نیز با توجه به هدف آموزشی‌ و تجربی بودن این کار انجام گرفته‌است و شاید هم اولین باری باشد که تمام مراحل یک کار گروهی هنری در یک مجموعه قابل‌دسترس همگان قرار می‌گیرد.
نام IRUS از ترکیب نام دو کشور ایران و امریکا، برای این پروژه ساخته‌شده و 11هنرمند از تهران و10 هنرمند از دنور(کلرادو) در این پروژه شرکت کرده‌اند.
نام هنرمندان این نمایشگاه به‌ترتیب حروف الفبا بدین شرح است:
نگین احتسابیان، موره‌شین اللهیاری، سعید انصافی، مجید ایرایی، اندرو بالدوین، اندرو بلانتون، سحر بردایی، ریچارد برگس، ماهنی تذهیبی، ماری جانیسِوسکی، شبنم خوشدل، معین صمدی ، ندا عظیمی، بیلی فرگوسن، جاش فیشبرن، مجید کاشانی، ماتیو کنتاس، پریس مهتاش، وانا نبی‌پور، ناتالی نیگویین و الیزابت هنریش.

این هنرمندان از رشته‌های مختلف هنری در تولید این آثار همکاری کرده‌اند و با ترکیب نقاشی، گرافیک، ویدیو، هنر اجرایی و تئاتر، مجسمه‌سازی، موسیقی و تصویرسازی و با مشارکت گروهی طی شش ماه همکاری، از شهریور ماه 87، این آثار را تولید کرده‌اند، به‌طوری‌که هر اثر، نیمی محصول کار هنرمندان ایرانی و نیمی محصول کار هنرمندان امریکایی است.
بخش جانبی این نمایشگاه با دو موضوع "شهرزاد" و " مارک‌تواین" به‌عنوان نمادهای گفتگوی صلح‌طلبانه، شامل آثار انفرادی شرکت‌کنندگان این نمایشگاه است.
+
این پروژه هیچگونه هدف سیاسی و تجاری ندارد و تنها به‌قصد تولید آثار هنری مشترک بین‌فرهنگی انجام شده‌است. در تولید آثار نیز، هر دو گروه کلیه قوانین تجسمی داخل ایران را رعایت نموده و قرار است برای برگزاری همین نمایشگاه در ایران، برای سال آینده هماهنگی‌های لازم صورت گیرد.

آخرین مرحلهLast Step!

بالاخره کارها جمع‌آوری و فرستاده‌شد. کار تیم ما تقریباً تمام است و منتظر افتتاح نمایشگاه هستیم .می‌دانیم که دوستانمان در دنور روزهای پرکار و پرمسئولیتی را برای برگزاری نمایشگاه می گذرانند و دوست داشتیم بودیم و می‌توانستیم کمکی بکنیم.
خبر جدید، رسیدن کارها به مقصد است، و آماده‌شدن آن‌ها برای ارائه مناسب در نمایشگاه. که تا جایی‌که اطلاع دارم، با وسواس و کیفیت هم انجام می‌گیرد. از نتیجه‌ی کارهای تیم امریکا که روی کارهای ما انجام شده، فعلاً خبری نداریم و امیدوارم زودتر بتوانیم تصویر آن‌ها را ببینیم.
برای بازدیدکنندگان نمایشگاه هم بسته‌های هدیه‌ای از چاپ‌شده‌ی آثار نمایشگاه در اندازه‌ها و اشکال مختلف تهیه شده و بروشور دوزبانه هم از فعالیت‌ها و بیانیه‌های هنری ارائه می‌شود.

+
اگر مایل بودید آن‌ آثار مرحله دومی را که من ندارم، بفرستید، تا در وبلاگ ثبت کنم.

فعلاً فقط آثار دیجیتالی که روز یکشنبه 11 اسفند تحویل داده‌شد، در آرشیو موجود است.

Street Speak/Graphiti Methods: the project "Only Blue remains" by Negin & Paris

پروژه‌ی گرافیتی ماری و متیو را من و پریس به‌طور مشترک‌ انجام دادیم.

ایده‌ی پریس این بود که می‌توانیم از نشانه‌های مذهبی استفاده کنیم تا هم مردم ارتباط بهتری با آن برقرار کنند و هم اثر هنریمان تعبیر سیاسی پیدا نکند. چون گرافیتی در اساس باید عملی پنهان‌کارانه باشد، ولی ما داریم با این آثار و با نام خودمان نمایشگاه می‌گذاریم و این با اصل قضیه پارادوکس دارد.
ایده‌ی من ابتدا این بود که می‌توانیم موضوعاتی اجتماعی و فرهنگی را مدنظر قرار بدهیم. حتی موضوعی مثل تف نکردن در خیابان و در ملا عام! و یا حتی موضوعات زیست‌محیطی. اما باز هم ماجرای نقض قوانین و مانع‌شدن کارکننان شهرداری پیش می‌آمد و بعد فکر کردم شاید بتوانیم آن را به‌صورت بسته‌های هدیه‌مانندی که در جاهای مختلف شهر می‌گذاریم، اجرا کنیم.
بعد پریس پیشنهاد جالب تلفیق این موضوعات را با نمادها و نشانه‌های مذهبی داد، به‌طوری‌که مثلاً بیاییم برای حفظ محیط‌زیست از یک باور سنتی و مذهبی مردم کمک بگیریم و از احساسات ریشه‌دارشان در جهت توجه به مسائل زیست‌محیطی استفاده کنیم.
بنابراین تصمیم گرفتیم این پروژه را با استفاده از طراحی پوستر و عکاسی انجام بدهیم.

من طراحی پوستر را در سه لت، با سه رنگ اصلی برای بیشترین جلب توجه انجام دادم و از نمادهای سقاخانه برای توجه به صرفه‌جویی آب، استفاده کردم.
قرار شد پریس آن را در مکان‌هایی نصب کند و چند روز پی‌درپی از آن‌ها عکس بگیرد.
جالب‌ترین اتفاقی که افتاد، این بود که موقع نسب و روزهای اول باوجود جلب‌توجهی که داشت، هیچ آسیبی به ان‌ها وارد نیامد و ظاهراً حتی کارگران شهرداری نیز فکرش را نکرده‌بودند که ممکن است این پوسترها از سوی یک نهاد دولتی نباشد! البته بعد از چند روز، یک آسیب تعمدی به پوسترها وارد شده‌بود.
به‌هرحال پریس با دید هنرمندانه‌ای این اجرا را عکاسی کرده و ترتیب معنایی خاصی به آن داده که توضیحش را با قلم خودش در دنباله خواهید خواند.

ممنون از توجهتان

نگین

...............

فقط آبی می‌ماند

پریس مهتاش

تلاش ما این بود که بر پروژه‌ی ماری و متیو با موضوع "گفتگوی خیابانی" متمرکز شویم که به‌نظرمان ایده بسیار خوبی بود.ما می‌دانستیم که در تهران شانس کمی داریم که بتوانیم در همین حیطه یک پاسخ تجسمی بدهیم یا کلاً با هر شیوه دیگری در گرافیتی. ما تصمیم گرفتیم که یک سری پوستر روی دیوار نصب کنیم و ببینیم آدم‌ها چه واکنشی به آن نشان می‌دهند. ازبین بردن ان‌ها بزرگترین واکنشی بود که ما توقع داشتیم و البته، ابتدایی‌ترین شکل گفتگو!

ما تصمیم گرفتیم که تعدادی پوستر تهیه کنیم که ارزش‌های اعتقادی مختلف را با هم داشته‌باشند.

پوستر زرد یک نماد دینی را با خود دارد.

پوستر آبی می‌گوید "آب حیات است، آن را هدر ندهیم" و دارد یک ارزش زیست‌محیطی را بیان می‌کند.

پوستر قرمز یک ترجمه‌ی میانی است که نشانه‌ی سقاخانه با خود دارد و نمادی بین این دو مفهوم است.

سئوال اینجاست که ممکن است که مردم آن‌هایی را که ارزش کمتری به آن و پیامش می‌دهند، نابود کنند و آنی را که برایشان مهم‌تر است، برای روزهای بیشتری روی دیوار باقی بگذارند؟

البته خودتان می‌توانید نتیجه‌اش را ببینید و درباره‌اش قضاوت کنید!

× دیوار مذکور در خیابان ولیعصر، نزدیک پارک ملت واقع شده بود.

the project "Only Blue remains" m

writed by Paris

Here we have tried to localize Marie & Mathiew's project, "Street talk", which we think has a brilliant idea. n

We knew in Tehran, there's the slimmest of chances to get a graphical answer in this case, or probably in any case at all.So we thought we just put some posters on a wall* and see what people would react to them. n
Removing them was the most expected reaction to come and of course, the most primitive shape of a dialogue.We decided to provide a few posters with some different belief values on them. n
The yellow poster has a religious motive on it. n
The blue one says "Water is life, don't waste it", and the red one has a transitional meaning between the latter two. m
Would people remove the ones which is less important to them and let the ones with more important messages to stay on the wall for a few more days? probably. m

See the result for yourself! m

.

m *The Wall is located in Vali e Asr street, near Mellat Park. m

Second work Statements on Exhibition

بیانیه‌های تیم امریکا که در زیر آثار مرحله‌ی دوم در نمایشگاه آمده است:

صحبت های خیابانی:
ماری جانیسواسکی و ماتیو کانتوز
طرح پیشنهادی: جن اشنایدر و لوری میوز
دیوار نوشته های بی ثبات و ناپایدار
2009
زمانی که یک طرحی در یک فضای عمومی نمایش داده می شود، فرصت دیالوگ همزمان در توانایی دیگری برای پوشش دادن، جایگزین ساختن یا اضافه شدن چیزی به طرح اصلی به وجود می آید. صحبت های خیابانی در قالب دیوار نوشته ها تلاشی است برای فتح باب یک مکالمه بصری با عموم از طریق دیوار نوشته های ناپایدار.

نگین- شهرزاد:
بحث
ماتیو کانتوز و ماری جانیزواسکی
پرده ابریشمی، محلول ذرت، وازلین، اکریلیک
2009
این اثر توسط نگین درباره دیالوگ در ایران ساخته شده است و ما آن را تا دیالوگ بصری در آمریکا تغییر و گسترش داده ایم.

پاریس ( مهتاش، آسمان/موسیقی)
صداهای مشترک
ماتیو کانتوز و ماری جانیزواسکی
عکاسی دیجیتال
2009
توانایی منحصر به فرد هنر برای برتری دادن زبانی که فرصت ارتباط را در اختیار دیگران قرار می دهد.

[اجرا کنند گان خیابانی]
جنبش و حرکت آن چیزی که هنوز وجود دارد.
جن اشنایدر، ماتیو کانتوز و ماری جانیزواسکی
رسانه های الکترونیک
2009
عکاسی آنچه را که هنوز وجود دارد تسخیر می کند و به بینندگان اجازه می دهد که لحظه ای را تجربه کنند.
به هر حال، انیمیشن زندگی و زنده بودن را از آنچه که هنوز هست به وجود می آورد با ربط دادن بیننده به تجربه ی حاضر.

بیلی فرگوسن
برای ادامه ی تصویرسازی های ندا، من علاقمند بودم که تاکید بیشتری بر روی ارتباط و اینکه چگونه کلمات به سادگی می توانند دیالوگ را تغییر دهند داشته باشم. من یک گروه از دانش آموزان را برای شرکت در دیالوگ یک بازی تلفنی دعوت کردم. تصویرسازی های ندا الهام بخش بیانیه های ابتدایی بود که از یک دانش آموز به دانش آموز بعدی منتقل می شد.
کلماتی که در تصویر سازی او آمده بود از بیانیه نهایی بازی تلفنی برگزیده شد.

ناتالی انگوین
برای این همکاری دستور العمل ساختن بود. من می خواستم آنچه را که در نقاشی غنی وانا از نظر مفهومی و بصری وجود داشت بگیرم و چیزی را بسازم که آن را بیشتر روایی سازد به جای اینکه شکل ظاهری آن را گسترش دهم. نقاشی، نماهایی از صلح را نشان می داد اما مسأله بی پایان و با تنش رها شده بود: بحران و تنش بین گرگ و بز ، زن و مرد، انسان و حیوان، پوشیدگان و عریان ها، فاش شده ها و پنهانی ها. من با تلاش برای پیوستن به این روابط دو پانل نقاشی به آن اضافه کردم. نقاشی در به خدمت گرفتن تصاویر ثابت چیزی است که شما می توانید هر لحظه و همزمان در تصویرهای روایی ببینید. نقاشی اصلی وانا لحظه اصلی و محوری یک هماهنگی را بیان می کند و پانل هایی که من اضافه کرده ام سعی می کند که شرایط هرج و مرج و صلح را در بر بگیرد که آن را از قبل و متعاقبن در زمانی واحد محاصر کرده است.

پاریس مهتاش
اگر من یک ذهن سیاسی داشتم سیاست های خارجی دولت آمریکا را نقد می کردم که نه تنها بدون شک اثر بدی بر روی زندگی من دارد بلکه زندگی افراد بسیاری ( بی گناهان) را گرفته است.
من تعجب نخواهم کرد اگر دوستان و همکاران آمریکایی من در مقابل ودر هر زمانی از عملکردهای دولت ایران شکایت کنند.
ما گاهی سیاسی فکر می کنیم اما در نهایت ما هنرمند هستیم نه سیاست مدار.
با نادیده گرفتن این که ما چه کسانی هستیم یا آنچه که ما انجام می دهیم و می اندیشیم ما می بایست با یکدیگر گفتگو کنیم چرا که بدون گفتگو هیچ چیز حل نخواهد شد.
به نظر من، هر شکلی از گفتگو بین ما بسیار خوب است. خوشبختانه برای هنرمندان چیزها آسان تراست چرا که آنها از یک زبان بین المللی که نیاز به ترجمه ندارد سود جسته و استفاده می کنند که مستقیمن از قلب آنها به شکل هنر به وجود آمده است.
ما می توانیم با صحبت و گفتگو همدیگر را ببخشیم حتی اگر نتوانیم فراموش کنیم.

زندگی و خطوط II
هنرمند: الیزابت هنریچز
(من مطمئن نیستم هنوز که شامل چه چیزهایی خواهد شد)
تاریخ: 2009
بیانیه هنرمند:
رقصیدن به منظور ایجاد نظم و هارمونی بیرون از دیالوگ ناسازگار بین آنچه که وی در درون خودش احساس می کند و آنچه که از طرف دنیا به طرف او می آید، زن در تصویر از قفس ازاد می شود در حالی که اسیر زیبایی است که در درون قفس ان را یافته است. ما همه می خواهیم با قلبمان صادق باشیم ام نمی توانیم زیبایی و عقلانیتی را که می توانیم در سنت و فرهنگ یافته ایم را فراموش کنیم.
همزمان، ما نمی بایست به خودمان اجازه بدهیم که احساس کنیم به دام آن گرفتار شده ایم.
وقتی که شما در میابید که به دام چیزی گرفتار شده اید – رقص، چرخش، پریدن، بازوها را به بیرون کشیدن- و آن قواعد اجتماعی و باورهای جمعی می توانند با یکدیگر همراه با آرزوی قلب و ذهن شما آواز بخوانند و آنها انسانی را که ساخته اند شاد خواهند کرد.

اندرو بلانتون
2009
تجسم و طراحی صدا
موسیقی یک زبان جهانی است. تلاش من در همکاری با معین صمدی بر داشتن نقطه نظرات مختلف در مورد موضوعی است که توجه مرا به خود جلب کرده است. من از پرکاشن برای گفتگوی موسیقایی استفاده کرده و آن را انجام داده ام: من می توانم جهانی تر صحبت کنم.
حضور شنوندگان ضروری است. من سعی کرده ام که مکالمه را برای بازدیدکنندگان با یک عنصرالکتریکی بصری ادامه بدهم و یک بلاتکلیفی در سکانس های سه ویدئو به وجود بیاورم. کار کردن بر اساس یک قضیه اثبات شده که من می خواهم شنوندگان با کار درگیرشوند، چهار عنصر پایه ای را در ویدئو نشان میدهد که عبارت است از این که آنها با سه سکانس صدا جهانی هستند، حالت زنان و مردان این عناصر و یک بازدیدکننده.
پرکاشنی که من انتخاب کرده ام صداهای ساده ای را به وجود می آورد که همه جا می تواند درک شود و برای شنوندگان غربی به همان اندازه شنوندگان ایرانی بیگانه است.


ریچارد بوگس
هدهد
انسان ها همانند پرندگان در داستان های نشابوریان چیزی را می جویند که در نهایت در خود آنها پیدا می شود.
آنها در سفری به هفت دره با آزمون های بسیاری روبه رو می شوند . همه ی آنها اما موفق به پشت سر گذاشتن هر هفت مرحله نمی شوند و در آخر تنها سی تای آنها باقی می مانند. در اینجا آنها از طریق دیالوگ در می یابند که آنها همان شاه افسانه ای سیمرغ هستند که به دنبالش بودند.
از طریق دیالوگ انسان ها هم می توانند بفهمند که آنچه که به دنبالش می گردند، انسانیت است.

عکس های بازار میوه ی مجید
عکس های مجید من را وادار به فکر کردن در مورد تفاوت ها و شباهت های فرهنگی زندگی روزانه در دنور و تهران کرد.
من هم به کار وی با عکس های دیگری که نشان می دهد فرهنگ های ما هنوز قابل مقایسه هست، پاسخ دادم.

جاش فیش برن
پروژه با چت ایرانی ها و آمریکایی ها آغاز می شود، برنامه ای که توسط مجید کاشانی طراحی شده است به عنوان راهی که تیم ایرانی و آمریکایی با یکدیگر از طریق چت، فرستادن عکس و ویدئو ارتباط برقرار کنند.
حفظ روح گفتگوی ایرانی آمریکایی وقتی که تکنولوژی از چت به معرفی تغییر پیدا می کند، داستانی از یک تقاضای تعاملی ایرانی و آمریکایی که تلاش می کند برای درگیر کردن بازدیدکنندگان نمایشگاه در یک دیالوگ در مورد تاریخ و طبیعت همکاری. من انتخاب کردم که مفهوم چت را تا در برگرفتن دیالوگ بصری بین اثار و دیالوگ تعاملی با شنوندگان ادامه دهم با طرح این سؤال که هنرمندان خودشان عنصر کلیدی برای چکاندن ماشه این ارتباط هستند.
من با این سؤال شروع کردم که به عنوان موضوعات پروژه ها برای کمک به تصمیم گیری نه تنها ابعاد مستند سازی برای ما مهم بودند که نشان داده شوند بلکه این امر از آن جهت مهم بود که مفاهیم فرهنگی بیشتری را برای اثر مطرح می کرد. چرا ما این اشکال ادیبانه را انتخاب کردیم؟ تیم ها در چگونگی ایجاد هنر و رویکرد به آن تا چه حد متفاوت بودند؟
هدف من قادر ساختن بازدیدکنندگان به پاسخ گفتن به تمامی این سؤالات بود.
من بر روی تکنولوژی بصری کامپیوتر و مشکل خاص بازنمایی شماره گذاری صفحات یک کتاب تمرکز کردم. من به تکنولوژی تا جایی علاقمندم که بتواند یک رویکرد ساده و شگفت انگیزی را به وجود آورد.

People & Dialogue Map-2

این هم نقشه‌ی تصویری ادامه‌ی کارهای تیم امریکا، که کمی دیر شد، چون باید صبر می‌کردیم تا به مرحله اجرا برسد.

خبر جدید این‌که قرار شده برای نمایشگاه، یک بروشور چاپ شود که حاوی اطلاعات توضیحی و تصویری راجع به این همکاری است و اگر پیشنهاد خاصی دارید هرچه زودتر خبر بدهید.
ما هم می‌توانیم برای داخل یک بروشور اطلاع‌رسانی با آدرس سایت‌ها و خبررسانی نمایشگاه داشته‌باشیم و از آن برای خبررسانی استفاده کنیم.

خبر دیگرهم این‌که درنهایت، تصمیم برآن شد که ترجمه‌ی خلاصه‌ای از پست‌های وبلاگ‌ها را به مترجم بدهیم تا وبلاگ ما را به انگلیسی برگرداند و دوباره آن‌ها را در هر پست جا بدهم.
مترجمی که برای این کار انتخاب شده، رها رواسیان(رسپینا) است و هزینه‌ی ترجمه را هم اسپانسر پرداخت می‌کند.

+

یکشنبه ساعت 5 در دفتر کلیدرسانه کارها را جمع‌آوری می‌کنیم. کسی جا نماند!

It is American team following works. m

It is agreed to publish a brochure about this cooperation, so let us be informed what you propose. m

It is also possible to have a brochure to inform about exhibition and sites addresses to use for giving full information.m

Finally we decided to translate summery of Persian posts for American team review, m

Raha Respina(Ravasian) is translator that we chose and the cost will be paid by our sponsor. m

.

گزارش نهمین جلسه:انتخاب آثار/The Report Of the 9th Meeting

نهمین جلسه‌ی ایروس، عصر روز دوشنبه هفتم بهمن 78 برگزار شد؛ بیانیه‌ها را خواندیم و پروژه‌ها را دوباره دیدیم و درباره‌شان صحبت کردیم و هرکس پروژه‌ای را که مایل بود ادامه بدهد، انتخاب کرد. ندا هم که غایب بود، تلفنی انتخابش را خبر داد. نقشه تصویریش را در پست بعدی خواهم آورد.(مجید.ک هم حضور داشت؛ که معلوم نیست چرا در هیچکدام از عکسها نیست!)

m 9th session was held, statements were read and projects were seen and discussed. m

Every body selected the work she/he wanted to continue. m

پروژه‌ی پاپ‌آپ(گفت‌وگو و عکس‌های افراد مسن)ریچارد را چند نفر ادامه می‌دهند: ماهنی؛ پریس، وانا و سعید.
سعید پوسترهای بیلی را برداشت و تصمیم دارد که با کار گرافیکی آن را ادامه بدهد.
قرار شد پروژه‌های زبان رمزی و گرافیتی را همه انجام بدهند، که البته زبان‌رمزی را درنهایت من جمع‌آوری و اسکن و به‌صورت کتاب آماده می‌کنم، و همینطور روی همین پروژه‌ی گرافیتی به‌طور خاص دارم کار می‌کنم.
این پروژه نگرانی‌هایی هم برای ما دربرداشت، به‌خاطر این‌که نصب هر نوشته و تصویری می‌تواند سیاسی تلقی و کار را از حالت مطمئنش خارج می‌کند. به‌خصوص این‌که پدیدآورنده‌ی گرافیتی باید ناشناس بماند، درحالی‌که ما می‌خواهیم اعلام کنیم که این کار را ما انجام داده‌ایم.
معین پروژه‌ی اندرو را انتخاب کرد که با ویدیوی دست‌هایش هماهنگ کند و برای هریک از سنسورها یکی از عناصر چهارگانه را بگذارد، تا با لمسشان ویدیو به‌کار بیفتد.
مجید.ک هم همین پروژه را انتخاب کرد ولی با ادامه‌ی غیر از آن‌چه کاربرد این وسیله می‌طلبد. یعنی می‌خواهد با فرم تصویری آن کار گرافیکی بکند.
ندا و سحر پروژه‌ی الیزابت را برداشتند.(لباسهای طبیعی) و پروژه‌ی فینگرکوت را هم چند نفر انتخاب کردند: مجید.ا ، سحر، وانا، پریس و شبنم.

Mahni, Paris, Vana and Saeed will continue Richard project, called Pop up (old people dialogues and photos). m

Saeed selected Baily's posters and he made a decision to continue them through graphic. m

Every body agreed on continues secret language and graphite but I selected secret language finally. I am also working on graphite project. m

Moeen selected Andrew's project to harmonize it by his hands video. m

Madjid.K also selected the same project but different in continuing way. m

Neda and Sahar selected Elizabeth's project. m

Madjid.I, Sahar, Vana, Paris and Shabnam selected finger coat project. m

We had a workshop based on Codding language and every body draw her/his plan and then read for the others to draw it again. m

It resulted to interesting consequences. I am going to continue it by different persons. m

در این جلسه، وورک‌شاپی هم با موضوع زبان‌رمزی (پروژه‌ی ناتالی و جاش) داشتیم، به این ترتیب که هریک از اعضا دستور‌العملی برای شکل موردنظر خود نوشت و بعد برای بقیه خواند تا آن را بکشند.
نتایج خیلی جالب بود و نشان می‌داد که در این پروسه چقدر احتمالات وجود دارد که گوینده حرفش را آن‌طور که می‌خواهد به شنونده نرساند و شنونده چقدر از آن‌چه می‌شنود، ممکن است دور بشود و شکلی که می‌کشد، چیز دیگری از آب دربیاید. و به‌هرحال " این ما هستیم!"
درواقع ما در ادامه‌ی این پروژه چیز دیگری را هم تغییر دادیم و آن، این‌که در این کار گوینده هم تغییر می‌کند. یعنی دستور‌العمل‌ها در برنامه توسط یک یا دو نفر مشخص نوشته‌شده‌بود و اجراکنندگان متفاوت بودند. حالا در ادامه‌ی این پروژه، جوری ادامه می‌دهیم که نویسنده دستورالعمل‌ها هم متفاوت است و باز یکسوی دیگر هم متغیر می‌شود. مثلاً کسی که خودش طراحیش خوب نیست، شکلی که می‌کشد هم ممکن است معلوم نباشد دقیقاً چی هست، چه برسد به این که دستورالعملش را دنبال کنی و برسی به شکلی که مد نظرش بوده؛ و درواقع تفاوت گفت‌وگوها بیشتر می‌شود.
حالا من هم دارم این پروژه را با افراد دیگر ادامه می‌دهم.




+ توجه توجه مهم مهم!
آخرین مهلت جمع‌آوری آثار، پنجشنبه هشتم اسفند است؛ که می‌شود 26 فوریه و سه‌ هفته‌ی دیگر است.

وقت خیلی کم است و لطفاً جلسه‌ی بعدی(که احتمالاً آخرین جلسه‌‌ است) کارهاتان در مرحله‌ی اجرایی باشد.
+
پنج‌شنبه‌ی هفته آینده(25 بهمن)هم فیلمبرداری داریم.
لطفاً همه باشید؛ دیگر مهلت تمدید نیست.

مرسی.

نگین

m + Attention! m

The deadline is on 26th February. m

Next Thursday we have to taking film so your presence is required. m